Moje dziecko mnie nie lubi! Psycholog uspokaja – to nie świadczy o niczym złym.

Moje dziecko mnie nie lubi! Psycholog uspokaja – to nie świadczy o niczym złym.

Bez względu na to, jak doskonale rozumiemy, że każdy nastolatek przechodzi przez fazę, w której zaczyna odwracać się od dorosłych – nadal jest to trudne doświadczenie dla rodziców. Jak sobie z nim radzić?

W ogóle mnie nie rozumiesz!

Twoje dziecko, jeszcze do niedawna uważało, że jesteś zabawny_a, interesujący_a, a spędzaniem z Tobą czasu sprawiało mu największą radość. Nagle stwierdziło, że nie masz o niczym pojęcia i zupełnie nie da się z Tobą rozmawiać? To zupełnie normalne, jeśli odbierasz to jako, denerwujące, irytujące czy wręcz krzywdzące.

Warto jednak pamiętać, że prawdopodobnie Twoje dziecko właśnie weszło w okres tworzenia swojej tożsamości. Ten proces może być jednak bardziej bolesny dla nas, dorosłych, niż dla naszych nastoletnich pociech. Czym jest tożsamość? Do czego jest nam potrzebna? Czy to musi być tak trudny czas?

Specjaliści z poradni psychologiczno – psychiatrycznej Empatio odpowiadają na pytania i radzą, jak wzajemnie ułatwić sobie ten skomplikowany okres w życiu rodzinnym.

Własny bunt młodzieńczy

Czy pamiętasz własny okres buntu, towarzyszące Ci wtedy myśli i przekonania? Warto przypomnieć sobie te czasy, kiedy sami stawaliśmy przeciwko naszym rodzicom, a ich spojrzenie na świat wydawało się bezsensowne i zupełnie nieprzydatne.

Możliwe, że Tobie również, do niedawna towarzyszyło stuprocentowe przekonanie, że Twoje dzieci nie będą się tak czuć w stosunku do Ciebie, a jako rodzic będziesz zupełnie inny. W końcu jesteś zabawny_a, reagujesz na potrzeby dziecka, opiekujesz się nim, a w dodatku rozumiesz, że potrzebuje przestrzeni aby być sobą. A jednak, jesteś w tej samej sytuacji, w której byli również i Twoi rodzice – tylko tym razem, stoisz na ich miejscu.;) Być może Twoje dziecko nagle uznało, że nic nie wiesz o świecie, a jego_jej przyjaciele, a co gorsza – inni dorośli, mają znacznie lepszą  i przydatniejszą wiedzę o życiu, niż Ty.

Spieszymy uspokoić Twoje rodzicielskie sumienie – to normalne, jeśli masz już czasami ochotę wyrwać sobie włosy z głowy. Przecież tak bardzo się starasz! Jednak tym, co w tej sytuacji najlepiej zrobić, jest…

odpuszczenie sobie i swojemu dziecku.

Tożsamość – co to właściwie jest?

Tożsamość jest osobistą, indywidualną wizją siebie. Jest to sposób, w jaki o sobie myślimy i jak odróżniamy siebie on innych ludzi. Tożsamość jest potrzebna do kierowania własnym życiem, bowiem tylko wtedy, kiedy wiemy jakie mamy cechy, upodobania i preferencje, możemy rozpoznawać swoje potrzeby, by żyć w zgodzie z nimi. Posiadając jasną tożsamość, człowiek może się rozwijać i żyć w pełni i być szczęśliwym.

Utworzenie tej wizji siebie, jest jednak dla dziecka nie lada wyzwaniem –  istnieje tyle możliwości, tyle wpływów z zewnątrz, multum informacji i kuszących opcji. Nie powinny nas zatem dziwić czy niepokoić częste zmiany zdania, poglądów czy przekonań. Dziecko, ale także i rodzic, w tym czasie mogą doświadczać dezorientacji, niezdecydowania czy frustracji.

Warto natomiast pamiętać, że jest to bardzo ważna faza rozwojowa, przez którą przechodzą wszyscy ludzie!

Odsuwanie się od rodziców

Stałą częścią procesu tworzenia się tożsamości każdego człowieka, jest stopniowe oddzielanie się od dorosłych – w tym przypadku od Ciebie i Twoich wartości. Na przykład, może się okazać, że Twoje dziecko interesuje się i przyjmuje zupełnie odmienne poglądy polityczne niż Ty. Przy okazji, może również głośno wyrażać, że nie chce podążać śladami swoich rodziców, odrzuca lub krytykuje wiele rzeczy, które zrobiliście i osiągnęliście w swoim życiu mówiąc, o ile lepsze od Waszych są poglądy i opinie ich przyjaciół.

Złe dobrego początki

Te często irytujące dla rodziców zachowania, w rzeczywistości są pozytywnym krokiem w rozwoju naszych dzieci. I choć pewnie bolesne dla Ciebie – okażą się pozytywne dla nich, a ponadto wskazują, że jako rodzice wykonujecie ważną i dobrą pracę.

Paradoksalnie, jeśli Wasze dziecko buntuje się przeciwko Waszym wartościom, może to być znak, że czuje się z Wami komfortowo. Bunt bardzo często jest oznaką tego, że Twoje dziecko ma poczucie bezpieczeństwa i akceptacji na takim poziomie, by móc rzucić wyzwanie Wam – rodzicom, bez obawy o odrzucenie.

Dzieci, które boją się utraty rodzicielskiej miłości czy odrzucenia, często są mniej chętne do naruszania ustalonego porządku. Bardzo uległe i nadmiernie grzeczne nastolatki, mogą w ten sposób chronić siebie i “pracować” na miłość swoich bliskich.

Trudne zachowania nastolatków – badanie granic

Gotowość i skłonność do kłótni, posępność i zmienność nastroju, brak zainteresowania Twoją osobą lub traktowanie Ciebie w  taki sposób, jakbyś nie miał nic wartościowego do powiedzenia – czy te zachowania są Ci znajome?

Mogą one wskazywać na to, że Twoje dziecko bada różne pozycje, sprawdza i testuje co samo myśli o sobie i o otaczającym je świecie. Trwa bowiem właśnie kształtowanie się jego własnych poglądów i perspektyw. Takie zachowania mogą i zwykle są trudne do zniesienia czy pokonania dla nas, dorosłych.

Możesz się złościć, mieć ochotę krzyczeć i walczyć z postawami, które prezentuje Twoje dziecko. To normalne – w końcu jesteśmy tylko ludźmi i mamy swoją wytrzymałość.

Warto jednak wziąć pod uwagę, że sprawdzanie, a niejednokrotnie również i przekraczanie Twoich granic, może być częścią rozwoju dziecka. To od Ciebie uczy się ono, jak daleko może posunąć się w swoich zachowaniach, gdzie kończy się cierpliwość, a zaczyna cierpienie, jak radzić sobie nie tylko z własną złością, ale i złością czy frustracją bliskich osób – na przykład rodziców.

Granice są potrzebne!

Przyzwolenie nastolatkom na eksplorowanie i sprawdzanie swoich i cudzych granic, nie oznacza, że w ogóle nie powinny one ich obowiązywać. Dzieci muszą być świadome istnienia ograniczeń w rodzinie, aby zdały sobie sprawę, że w świecie i relacjach istnieją zasady, których należy przestrzegać.

Wspólne życie z członkami rodziny, wzajemne stawianie i respektowanie granic, a czasem wynikające z nich konflikty, pomogą dziecku pielęgnować poczucie własnego ja, przy jednoczesnym poszanowaniu osób z otoczenia. Umiejętność okazywania irytacji, niezadowolenia czy frustracji, wspiera w młodym człowieku poczucie, że może kierować swoim życiem. Wbrew pozorom, opór nastolatka to znak, że ma wolę i zdolność do walki o siebie oraz do ochrony swoich przekonań.

Jak radzić sobie z buntem nastolatka?

Tym co najważniejsze w kontakcie z nastolatkami odkrywającymi swoje poczucie siebie i tworzącymi własną tożsamość, jest towarzyszenie im, zamiast wzajemnego zwalczania się. Jeśli jako rodzice dostrzeżecie i potraktujecie zrzędliwość, frustrację czy ogólne niezadowolenie dziecka jako sposób na potwierdzenie indywidualizmu – poczuje się ważne, szanowane, przyjęte, a to tylko wzmocni Wasze rodzinne więzi.

Jeśli potraktujemy ich zachowania  i przeżycia poważnie, poczują się upoważnieni do tworzenia własnej tożsamości. W konsekwencji, Wam rodzicom, łatwiej będzie zobaczyć ich nastroje jako coś, co może doprowadzić do pozytywnych skutków w przyszłości – umiejętności wyrażania swojego zdania, asertywności czy stabilnego poczucia własnej wartości.

Rodzicielski autorytet

Chociaż nastolatki mogą żywić przekonanie, że wiedzą wszystko najlepiej o ważnych rzeczach w ich życiu, rodzice nadal zachowują i muszą podkreślać posiadany autorytet. Niezależnie od tego czy chodzi o edukację, czy ochronę przed destrukcyjnymi zachowaniami – nastolatki nadal potrzebują wskazówek, które pomogą im pomyślnie iść do przodu w życiu. A to może wydarzyć się tylko z dorosłym sojusznikiem, a nie wrogiem.

Alarmujące zachowania nastolatków

W powyższym artykule poruszamy tematykę przechodzenia przez pewien ważny i konieczny etap rozwojowy, jakim jest bunt i niechęć nastolatka wobec rodziców. Niestety, nie wszystkie dzieci przechodzą przez ten czas w sposób adekwatny i bezpieczny. W fazie rozwoju tożsamości mogą utworzyć się lub wyraźnie ujawnić ich problemy psychologiczne.

Jeśli zatem u swojego na dziecka obserwujesz zachowania, takie jak:

  • agresja (zarówno słowna i fizyczna) wobec ludzi i zwierząt,
  • znaczne i długotrwałe obniżenie nastroju,
  • używanie substancji psychoaktywnych,
  • nadmierne wycofanie z kontaktu,
  • samouszkodzenia (kaleczenie skóry, wyrywanie włosów, obgryzanie skóry etc.),
  • wrogość wobec bliskich,
  • sygnały ze szkoły,

czy inne, niepokojące zachowania, może to oznaczać, że doświadcza ono trudności emocjonalnych lub osobowościowych.

W takiej sytuacji należy skonsultować się ze specjalistą – psychologiem, psychoterapeutą czy psychiatrą. Zespół poradni psychologiczno – psychiatrycznej Empatio, oferuje wsparcie i terapię w zakresie pracy z nastolatkami i całymi rodzinami.

Previous Podstawowe informacje o aparatach ortodontycznych
Next Hygge we własnym domu

Może to Ci się spodoba

Kultura 0 Comments

Kultura testowania

Globalnym lockdown dotknął niemal wszystkie kraje na świecie, choć skala obostrzeń była różna. Jednak niemal wszędzie branżą, która ucierpiała najbardziej i w porównywalnym stopniu na całym świecie była kultura. Co

Kultura 1Comments

„Manufaktura Świąteczna” – Świąteczne ozdoby Hand Made

18 grudnia we wrocławskim Centrum Kultury „Zamek” odbędą się warsztaty artystyczne, które będą okazją do odkrycia w sobie talentów plastycznych. Dla uczestników przygotowano szereg atrakcji, a wśród nich: zajęcia ze

Kultura 0 Comments

Pióro Fredry 2016 dla książki Filipa Springera „Miasto Archipelag. Polska mniejszych miast”

Na początku grudnia w ramach 25. Wrocławskich Targów Dobrych Książek odbył się Wieczór Laureatów Konkursu na Najlepszą Książkę Roku Pióro Fredry. Pierwsza nagroda została przyznana Wydawnictwu Karakter za książkę „Miasto

0 Comments

Brak komentarzy!

You can be first to comment this post!

Zostaw odpowiedź